عشقولانه ی من

حیف روزایی که بی تو سر شد

حیف شبهایی که بی من سحر شد

تو بی من تنها من از تو تنهاتر

حیف این عمری که تنها حروم شد

من سردم تو سردی دل نیمه جونه

میسوزه میسازه دربوداغونه میلرزه

حتی با چیک چیک اشکام

مثل گنجشکی که زیر بارونه

لبهامون لبخنده عشقو کم داره

دل گیرن روزامون لحظه غم باره

دستاتو نزرم کن خیلی محتاجم

پائیزم میریزم رو به تاراجم

من ابرم تو بارون ای قصه خیسه

خورشید رو برگردون اینجا قدیسه

اعجاز بارونو باور کن وقتی

میخواد این احساسو از نو بنویسه

من ابرم تو بارون این لحظه نابه

این لحظه مخصوصه ماه و مهتابه

بیدارم یا اینکه میبینم خوابه

کی نیلوفر سهم قلب مردابه

اینجا قلب ادم ها بی فانوسه

رویاشون رویا نیست عینه کابوسه

اینجا چشمامون تو گریه میپوسه

من جایی میخوام و تو قدر بوسه

ما دستامون با هم دنیا میسازه

بی سقف و بی دیوار و بی دروازه

ما با هم هستیم و با هم میمیریم

بپر با من بپر وقت پروازه

چرا غم ها نمی دانند

که من غمگین ترین غمگین شهرم

بیا ای دوست با من باش

که من تنهاترین تنهای این شهرم

فقط همین...

انتظار ...

شبی که بغض عشق تمام وجودم را می فشرد و از بی همدمی دلم خراب شده بود

به آسمان پناه بردم یک دفعه چشمم به ستاره ای افتاد که جور دیگری به

من چشمک زداحساس کردم مثل بقیه نیست پس او را به خانه ی زخم خورده ی

دلم با تمام وجود دعوت کردم و دلم را به او هدیه کردم.

ستاره درخشید تمام شبم فقط با بودن آن ستاره روشن شد و پس از آن من هر روز

آرزوی رسیدن شب را می کردم به عشق دیدن آن ستاره حتی روزهای من هم رنگ شب گرفته

بودند عاشق شب و متنفر از روز شدم شبی که مثل هر شب برای دیدن ستاره بی قرار بودم

هر چه نشستم نیامد نیمه شب بود و همه ی ستاره ها بودند جز ستاره ی من برای یک دم

قلبم ایستاد و از ترس آنکه او را از دست داده باشم چشمهایم را بستم ناگهان صدای

رعد و برق مرا به خود آورد چشمهایم را باز کردم با دیدن گریه ی آسمان طاقت نیاوردم

بغض گلویم را فشرد

دلم شکست

فریاد زدم

گریه کردم

در غم غرق شدم

شب بعد دوباره رفتم ولی این بارهم نه از ستاره خبری بود نه گریه ی

آسمان فهمیدم اشک آن شب آسمان به خاطر رفتن ستاره بود

چندین روز بر همین منوال گذشت هر شب را به انتظار بازگشتنش سر کردم

حدودا چهار ماه گذشت ستاره ام باز گشت رخ مانند ماهش را دوباره به نظاره نشتم

برای مدت کوتاهی ماند و من ان روزها خوشبخت ترن عاشق بودم

یکی از شبهای سرد بهاری بود که ستاره را برای آخرین بار به نظاره نشستم

و با او از غم دل گفتم از دوران هجرتش از فراغش از غم نبودنش

او میگریست من هم میگریستم شب بعد باز هم آسمان می غرید و هق هق میکرد

تا نیمه های شب و نزدیکی های صبح در انتظار ستاره ام نشتم اما نیامد

او رفت برای همیشه و من در انتظارش در آن شب بارانی زیر باران پا به پای

آسمان اشک ریختم ...

آسمان که مادر آن ستاره بود چقدر راحت به رفتنش عادت کرد

اما من هنوز که هنوز است

شبها برای دیدن ستاره ام همان ستاره ی بی معرفت

زیر آسمان جلوی نگاه تمسخرآمیز ستارگان دیگر به خود برای آمدنش امید می دهم

میدانم هیچ گاه به رفتنش عادت نمی کنم

و نگاهم بعد از او به هیچ ستاره ای خیره نمی شود...........

کاش میشد نقش احساس را کشید

کاش میشد خودم را همیشه در آینه ی چشمات می دیدم

کاش میشد همه ی حرف دلم را در یک نقاشی برایت خلاصه می کردم

کاش میشد ترنم صدای تو جای ضربان قلبم بود

کاش میشد صدای قدم های تو همیشه در نزدیکی من بود

کاش میشد همیشه صدای نفسهایت خستگی هایم را در می کرد

و کاش میشد که کاش ها فقط یک کاش نبود!!!!

گاهی وقتا یه قطره ی کوچیک اشک که از چشم آدما جاری میشه جای هزارتا کلمه ست هزارتا کلمه که فقط خودت و خدای خودت معنی شو می دونید نه کسی دیگه...

دلمون همیشه باهامون حرف میزنه آخه می دونید حرفایی که از دل آدما میاد همیشه قشنگه دلمون همیشه باهامون حرف میزنه ...

خیلی دلم پره خیلی دلم گرفته. خدایا از همه بیشتر دوستت دارم چون تو تنها کسی هستی که

می تونم بدون دلهره و ترس بهش بگم دوستت دارم اگه به آدما بگی دوستشون داری اونا رو از دست میدی اما تورو نه... اگه به جای روزی

یه دور تسبیح صلوات 1000 دور تسبیح بگیم دوستت دارم از محبتت به ما کم نمیشه اما هرچی که به آدما بیشتر محبت کنی فاصله ات ازشون

بیشتر میشه البته این نظر منه شاید بقیه جوری دیگه فکر کنن... خدا جون قد روزی یک میلیون دور تسبیح قد دنیا قد تموم ستاره تا بی نهایت دوستت دارم و تنها تورو می پرستم...

ما که رفتيم ولي يادت باشه ديونه بوديم

واسه تو يه عمر اسير،تو کنج اين خونه بوديم

ما که رفتيم تو بمون با هر کي که دوسش داري

با اوني که پنهوني سر روي شونش ميذاري

ما که رفتيم ولي اين رسم وفاداري نبود

قصه چشماي تو واسه ما تکراري نبود

ما که رفتيم حالا تو مي موني و عشق جديد

ما که رفتيم ولي مزد دستاي ما اين نبود

دل ما لايق اينکه بندازيش زمين نبود 

 بر روی سنگ قبرم ننویسید نامش ( ) بود بنویسید نامش دیوانه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که عاشق بود بنویسید اخلاقش بچه گانه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که چه رنجهایی را تحمل کرد بنویسید دروغگو بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید در جوانی مرد بنویسید پیر شده بود پیر جوانی

بر روی سنگ قبرم ننویسید تنها بود بنویسید بهترین دوستش تنهایی بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید عشق در وجود او نبود بنویسید وجود او عشق بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید عاشق باران بود بنویسید باران موثر ترین داروی او بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که کم تحمل بود بنویسید مشکلاتش بیش از اندازه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید روزای آخر غمگین بود بنویسید شاد بود مرگش فرا رسیده بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید از دوری یار مرد بنویسید از عشق یار مرد

بر روی سنگ قبرم ننویسید که روز تولدش مرد بنویسید که هرگز متولد نشد

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم دل درد ها را به هزار ناله مي گفتيم همه مي فهميدند

بزرگ شده ايم درد دل را به صد زبان به كسي مي گوييم

هيچ كس باز نمي فهمد

تنها شدیم                       تنها